Skip to content
January 1, 2011 / mroveli

2011


რაღა ეს ბლოგი და რაღა ქრონიკების საცავი სარდაფი, სადაც სულ ნესტია, დამპალი მილებიდან წყალი წვეთავს და ჩათლახი თაგვები კუთხიდან კუთხეში უშიშრად გადადიან.
2011 წელი თაგვივით ჩათლახურად უჩუმრად მოვიდა. გუშინ არ იყო ტაბულაში რომ მივედი პირველად? რაღა გუშინ, თურმე ზუსტად 12 თვის წინ ყოფილა. გუშინ არ იყო, პირველი ხელფასი რომ ავიღე ტაბულაში? კი გუშინ იქნებოდა თუ 11 თვით უკან დავიხევთ.
ასე ბევრი რამის გახსენება შეიძლება. გუშინ არ იყო? ვიკითხავ და მოვყვები ამბებს, რომელიც უკვე წარსულის თაროზე დევს გრიფით 2010!
2011 წელი უცნაურად დაიწყო. რამდენიმე ყოფით უცნაურობას ანგარიშში თუ არ ჩავაგდებ მთავარ უცნაურობად ის გამოჩნდება, რომ ზუსტად ვიცი რას ვაპირებ მომდევნო 12 თვის განმავლობაში. ვაპირებ, დაგროვებული გამოცდილება ბოლობოლო პროდუქტად ვაქციო და რამდენიმე ისეთ მოთხრობას მოვუყარო თავი, რომლებსაც პრეტენზია ექნებათ “კაი ტიპობაზე” და რამე რომ იყოს გაიყიდებიან კიდეც ადგილობრივ ბაზარზე. ამის თქმის უფლებას 2010-ში გაყიდული ერთი სცენარი თამაშისთვის და ერთიც კომიქსი მაძლევს!
რასაც ვუყურებ, ბევრი ლოკალური გაქანების კაი ტიპი ვერ ახერხებს უცხოურ კანტორებთან ასე წარმატებით ვაჭრობას და მე თუ მოვახერხე ე.ი. რაღაცას ნიშნავს. იმდენს მაინც ნიშნავს, რომ ცდად ღირდეს.
ხოდა სულ ეს არის. ერთი წლის მერე ასე გემრიელად რომ მოვუჯდები “გიმლის” და პოსტის წერას დავიწყებ, პირველი სათქმელი ეგ უნდა იყოს – ენდე, თუ ვერ მივყიდე ქართულ ლიტ.პერიოდიკას ჩემი ნაწერები მეთქი.

P.S. “ქართული ლიტ.პერიოდიკა” ჩავთვალოთ, რომ მითი არ არის და ის მართლა არსებობს და კიდევ, ფიქრები, ეს კაცი ოცნებაშიც ვერ უქნია ღმერთსო, პრინციპში მართალი იქნება :))

October 23, 2010 / mroveli

ლეპტოპი სახელად გიმლი


პოსტი ისტორიისთვის.
რამდენიმე დღის წინ შევიძინე ლეპტოპი Samsung laptops R580. ნივთი მხნე, ცხოველი, მოწოდებული ბრდღვნისთვის. სახელიც შესაბამისი შევურჩიე – გიმლი ძე ლეონიდასის. გიმლი მოგეხსენებათ დიდი ჯომარდი ჯუჯაა სერ ტოლკინის საგადან ბეჭდების შესახებ.
ხოდა შვილიშვილები რომ მკითხავენ, ბაბუ, ბაბუ შენმა მეგობარმა გიმლიმ როდის შემოაბიჯა ოჯახშიო ჩავხედავ ამ პოსტს და ვუპასუხებ, რომ ქრისტეს აქეთ 2010 წელი იდგა, ოქტომბრის მეორე ნახევარი, როცა მე “ალტადან” ხელში ატატებული გამოვიყვანე გიმლი ძე ლეონიდასის და გადავწყვიტეთ ერთად დიდი საქმეები გაგვეწია.

October 6, 2010 / mroveli

სცენარისტის ტყავში


თითქმის ნახევარ წლიანი შესვენების შემდეგ შემოქმედების საქმე წინ წავიდა. რამდენიმე დღის წინ ბულგარელებს მივყიდე თამაშის სცენარი, დღეს კი იგივე შეკვეთით რუმინული სტუდიის წარმომადენელი დამიკავშირდა და მოლაპარაკებები შემომთავაზა. ჯერჯერობით ვიცი, რომ ისინიც რუმინელების მსგავსად დაბალ ბიუჯეტიან პროექტებზე მუშაობენ და მათი შემოთავაზებული ჰონორარი ძალიან დაბალი იქნება, დაახლოებით ჩემი ყოველთვიური ხელფასის ხუთმაგი ოდენობა. სხვა მხრივ ეს მეორე შეკვეთა უფრო საინტერესო ჩანს. პირველივე წერილში შევთანხმდით რომ საუბარი იქნება ოთხ დონიან სიუჟეტზე, ორი დამოუკიდებელი პერსონაჟით და სამი ალტერნატიული დასასრულით. პროექტი საინტერესოსთან ერთად რთულიც იქნება, თუმცა ვეცდები გავუმკლავდე. ჩემი სცენარისტიკის ბიოგრაფიას რომ გადავხედო ძალიან უცნაურად ვითარდება. WGA-ს დამთავრების შემდეგ ერთბაშად Team Silent-ის ერთერთ განაყოფთან გავედი კონტაქტზე. Team Silent-ს ხალხს ლეგენდარული Silent Hill-ის პირველი სამი სერია აქვს შექმნილი, თამაშების სამყაროში გენიოსებად ითვლებიან და ყველაფერი. მათთან მოლაპარაკებები ჩემი მხირდან დიდი თავხედობა იყო, მაგრამ ვაკანსია თავმოყვარეობას მიღიზიანედა. ახალი პროექტისთვის სცენარისტების ჯგუფს აგროვებდნენ და თავხედურად ვცადე ბედი მეცადა. თავხედობამ მოიტანა ის, რომ ჩემი პროექტი ოთხ სხვა პროექტთან ერთად დირექტორთა საბჭოზე გავიდა, მაგრამ FallOut 3-ის ერთერთი ავტორმა მაჯობა. ასეც უნდა მომხდარიყო. სხვა შემთხვევაში ვიფიქრებდი, რომ დამცინოდნენ ან გენიოსი ვარ. ორივე ვარიანტი პროფესიული განვითარებისთვის სახიფათო იქნებოდა. Team Silent-თთან ფლირტაობას კიდევ ერთ იაპონურ კომპანიასთან მოლაპარაკებები მოჰყვა, მახსოვს, კონცეპტზე ვერ შევთანხმდით და მალევე დავიშალეთ. როგორც ჩანს იაპონელებმა დამწყევლეს, რადგან ბოლო დრომდე არაფერი ჩანდა. მხოლოდ WGA-დან მეხმიანებოდა ჩემი აგენტი (მყვირალა ტერმინია, მაგრამ ოფიციალურად მართლა აგენტი ჰქვია) და ჯანმრთელობით ინტერესდებოდა. მის წერილებზე ხშირად იგივე ორგანიზაციიდან გეგმიური Newsletter მომდიოდა ვაკანსიების ჩამონათვალით. იწერებოდნენ ყველაფერს გარდა ხელშესახებისა. ბოლოს საინტერესო ვაკანსიაც გამოჩნდა. ბულგარული გეიმ დეველოპერული კომპანია სცენარისტს ეძებდა (რეალურად გეიმინგის სამყაროში სიტყვა სცენარისტი არ გამოიყენება. პირს რომელიც თამაშის სთორილაინს წერს პირდაპირ Writer-ს უწოდებენ). ჩავთვალე, რომ პერპსპექტიული შემოთავაზება იყო და აგენტს მივწერე, ამ კომპანიის სანდოობა დაედასტურებინა. დასტური მალევე მომივიდა და მოლაპარაკბებს შევუდექი. 2-3 დღეში დეტალებზე შევთანხმდით და მუშაობას ჩავუჯექი. სცენარის კეთებას ზუსტად 16 დღე დასჭირდა. კიდევ ორი დღე მათ მოანდომეს განხილვას და ბოლობოლო იყიდეს. Team Silent-დან ბულგარულ კომპანიამდე, ბულგარულიდან რუმინულისკენ. ერთი შეხედვით რეგრესია, თუმცა რომ ვუკვირდები ასე სჯობს. წვალბით, ნელნელა გაცილებით მეტს ვსწავლობ. შემკვეთების მხირდან ნდობაც მაღალია და ექსპერიმენტებში, სტრუქტურლ ცდება და მეთოდებში აბსოლიტურად თავისუფალი ვარ. ეს ყველაფერი დიდ კომპანიებში სენიორ სცენარისტების საქმეა. მართალია, პირველი ვარიანტი რომ გაჩარხულიყო ეხლა იოკოჰამაში, კომფორტულ სტუდიაში ვიჯდებოდი, მაგრამ ჯერჯერობით მაინც ჩემი მტვრიანი ლაბორატორია მირჩევნია. რუმინელებს პირველი ვარიანტი ერთ თვეში უნდა ჩავაბარო. ფაინალ დრაფტი კი დეკემბრის შუა რიცხვებისთვის იქნება საჭირო. საინტერესოა, მომავალი პოსტის დაწერა როდის გახდება საჭირო :)

June 15, 2010 / mroveli

The Way I Am


იანვრის  შუა რიცხვები იქნებოდა, მეგობართან ერთად ახალი სამსახურისკენ მივდიოდი და არ ნახულ წარმატებაზე ვესაუბრებოდი, რომელიც აუცილებლად გველოდა წინ. ასობით გეგმას შორის, რომელიც გაჩერებიდან ოფისამდე გზის მონაკვეთში დავაწყეთ პირველი და უმთავრესი ახალი ბლოგების საკითხი იყო. შევთანხმდით, ორივეს ახალი ბლოგი გვჭირდებოდა, დახვეწილი, ელეგანტური, ცენზურის ფილტრში გატარებული და რამე. რისთვის გვჭირდებოდა? ძველის გვრცხვენოდა და იმიტომ. უკვე აღარ გვსიამოვნებდა ოდესღაც რომ ვიგინებოდით, სათქმელს მაგარ-მაგარი სიტყვებით ვამბობდით  და ა.შ.

დიდი გეგმები  მიქარვაა, მეტადრე მაშინ როცა ვიღაცის ჰაერზე მოცემულ დაპირებებს ეფუძნება. ჩვენი დიდი გეგმებიც სულ რამდენიმე კვირაში დაემხო. ვიღაცეებმა ნანგრევები ჯიბეში ჩაიწყეს და დიდი იმედების სასაფლაოდან სამუდამოდ გაუჩნარდნენ . ვიღაცეები დავრჩით და ნანგერევებზე ახალი, შედარებით მოკრძალებული იმედების მშენებლობა დავიწყეთ.

დრო მიდიოდა, ხელფაში ჩარიცხვისთანავე ორთქლდებოდა, საკუთარი ნაწერის წაკითხვის სურვილი პირველი აბზაცის ჩამთავრებისთანავე ქრებოდა, სამაგიეროდ მსუბუქი სამუშაო გრაფიკის წყალობით ადგილზე იყო პირადი ცხოვრება და “ახალი” ბლოგის გაკეთების სურვილი. სხვანაირად რომ ვთქვა რამდენიმე თვით ადრე ამოზრდილი პეროები მთელი ძალით იფურჩქნებოდა. შედეგად სამი-ოთხი   რაფინირებულობის, დახვეწილობის და კონსტრუქტივიზმის ტარდიციებში  “აკივლებული” “ახალი” ბლოგი გავაკეთე.  (ყველა მათგანი თითო პოსტიანი იყო) ვის რა ფეხებად უნდოდა ეს ყველაფერი?! სადღაც იქ, სადაც გული მერევა და კრინტის დაძვრა მეზარება, შეიძლება უნდოდეთ  კიდეც, ვინძლო რ.დ.კ. (რაფინირებულობა-დახველიწობა-კონსტრუქტივიზმი) ბლოგის წყალობით  დაფასებულ პერსონადაც ვქცეულიყავი მათ თვალში, მაგრამ თუ ჩავთვლით რომ ბლოგი სახლია და არა ინტერნეტ კეკლუცობისთვის შექნილი ბრჭყვიალა ინსტრუმენტი, მაშინ ეს პეროიანი რაფინირებულობანა ზედმეტი თავის ტკივილია.

მოკლედ, ამ “წერაობაში” პეროების ახალი პარტია მეზრდება, ამიტომ სადად და კონკრეტულად – გავარტყი ფასიან ჰოსტინგებს, ქასთამ დომეინებს და რ.დ.კ. კონტეტს. მროველი მროველჩეგს და მროველჩეგი ქართულ ბრჭყვიალა ბლოგოსფეროს დაუბრუნდა.

August 27, 2009 / mroveli

welcome Back


დღეები სულ უფრო ემსგავსება ძველ ფაზლს, რომელსაც რამდენიმე ნაწილი აკლია და არაფრისდიდებით არ იწყობა დასრულებული კომპოზიცია.

Draft-იდან ამოქექილი პოსტის დასაწყისი

რამდენიმე დღეა ფეხი მაქვს ნაღრძობი, უფრო სწორედ ნაღძობსა და მოტეხილს შორის, ვზივარ სახლში და თრგუნვას ვარ მიცემული.
ზოგადად სახლში ჯდომას არაფერი სჯობს. გრილა, ინტერნეტია, სიგარეტი მაქვს და ლუდი, მაგრამ ეხლა ისეთი სიტუაციაა რომ აუცილებლად გარეთ უნდა ვიყო, ჩემი ფიგურა უნდა ამშვენებდეს მოლაპარაკებების მაგიდას და ყველაფერი. ამით იმის თქმა მინდა, რომ სცენარით, რომლის მიხედვითაც სერიალი უნდა გადაეღოთ და მერე დაეზარათ (ამ სიტყვის პირდაპირი გაგებით) ერთი საინტერესო და რაც მთავარია ფულიანი სტუდია დაინტერესდა.   პრინციპში მოლაპარაკებები უფრო იდეის ყიდვაზე მიდის, რადგან ახალ სტუდიას  ფილმის გადაღება სურს, ცხადია სერიალზე მორგებული სცენარი თავიდან იქნება გასაკეთებელი!  კონტრაქტის სამუშაო ვარიანტის მიხედვით ახალ  სცენარს ისევ მე დავწერ, პლიუს ერთი კაცი თანაავტორად, რომელსაც პროდიუსერთან შეთანხმებით თავად შევარჩევ . თავიდან მეგონა ვიცოდი ვისაც შევიამხანაგებდი, მაგრამ “კაცი იგი”  მენტალურ მასტურბაციასა და პეროების თლას გადაყვა. ასე რომ ვეძებ თანაავტორს ფსიქოლოგიური თრილერის სცენარზე სამუშაოდ.
ქუჩაში კიდევ ერთი მიზეზი მექაჩება – უკვე მეორე კვირაა creative writing-ის ონლაინ კურსებში ვმონაწილეობ და ყოველკვირეული დავალება მაქვს დასაწერი! (კურსის შესახებ უფრო ვრცლად ზეგ, ან მაზეგ დავპოსტავ).

პრაქტიკულად სულ ეს არის. Californification-ის გადმოქაჩვამდე დარჩენილი დრო წარმატბით გავატარე ჩემ ბლოგთან ერთად.

Adios

July 1, 2009 / mroveli

Up Again



რამდენიმე თვეა არაფერი დამიწერია ისეთი, ტვალეტში დასადებად რომ დავინანებ. ძირითადად ვკითხულობ, ვუსმენ Hip-Hop-ს და ვწუწუნებ რომ ინსპირაციას ვერ ვხედავ ვერაფერში. ლაპარაკი არ უნდა, როცა სურვილი გაქვს პროფესიონალი მემოთხრობე და სცენარისტი იყო ინსპირაციას, მუზებს და მსგავს ეფემერულ ვირიშვილებს არ უნდა ელოდო. ინდუსტრიამ ათობით ფორმულა და სქემა შექმნა, რომლებსაც თუ კარგად ისწავლი და ცოტა ნიჭიც გაქვს, ინსპირაცია – მუზების გარეშეც გააკეთებ გაყიდვად ტექსტს. ამას ამტკიცებენ creative writing-ის პროფები და მე, ასე ვთქვათ semi pro, საკუთარი მცირე გამოცდილებიდან გამომდინარე, ბოლომდე ვეთანხმები. თუმცა,  რამდენი წიგნიც არ უნდა წაიკითხო creative writing/სცენარისტიკის შესახებ, ყველგან არის ორი საერთო მომენტი – 1.არასდროს დანებდე და 2. საუკეთესო ნამუშევარს მაშინ შექმნი, როცა იტყვი – I am UP for this (დაახლოებით: მე ამის გასაკეთებლად ბოლომდე მზად ვარ). საინტერესო სწორედ ბოლო პუნქტია – რამ უნდა გაიძულოს სრული მზად ყოფნა იგრძნო პირველი/მორიგი ეპიკური ნაწარმოების შესაქმნელად? კლასიკური ტრიადა ასეთია – ალკოჰოლი, ქალები, მუსიკა. ვინმე საქმეში ჩაუხედავს შეიძლება მოეჩვენოს, რომ ღვინო, დუდუკი, ქალების დასავლურ რიმეიქს ვაკეთებდე, მაგრამ ასე არ არის. საკმარისია რამდენიმე ინტერვიუს წაკითხვა ადამიანებთან, რომლებმაც ჰიტები შექმნეს სხვადასხვა სფეროში და აღმოაჩენ, რომ ყოველი მესამე ერთ ფრაზას ამბობს – Made By Love And Alcohol. ან, პროდუქციის კეთებისას ამ მუსიკას ვუსმენდი და ძალიან დამეხმარა. მიხვდებოდით, ამ ადამაინებს “გურჯლენდი” არც კი ექნებათ გაგონილი, მაგრამ “ღვინო, დუდუკი ქალების” უსაზღვრო ძალას მაინც აღიარებენ.
ასევე ცნობილი ფაქტია, რომ მემოთხრობეები და სცენარისტები შემოქმედებითი კრიზისის დროს ყვითელ პრესას ეტანებიან. მათი ოთახები სავსეა საგაზეთო ამონაჭრებით, თავის მხრივ ეს ამონაჭრები გადაჭრელებულია, სხვადასხვა ფერის მარკერებით. გავა დრო და ისინი საფუძვლად დაედება მორიგ კარგ მოთხრობას, მსოფლიო დონის ჰოლივუდურ ბლოკბასტერს ან ჰიტურ TV შოუს. მაგალითისთვის, შეიძლება ლეგენდარული TV Show – Law And Order გავიხსენოთ, რომელიც 1990 წლიდან გადის NBC-ის ეთერში და თითქმის ყველა ეპიზოდი გაზეთებიდან აღებულ კრიმინალურ ისტორიებზეა დაფუძვნებული.

რაღა თქმა უნდა ინსპირაცია სხვაგანაც არის. პარქტიკულად ყველგან და ყველაფერში.ჩემთვის ერთერთი უსაყვარლესი ვეში (პროექტისთვის Artidea.wordpress.com) “ყველაფერი ჩემს შესახებ” ახალი კლავიატურის ხათრით დავწერე. ამჟამინდელი პროექტი, სცენარი სერიალისთვის, ასევე კლასიკური ტრიადიდან ერთერთით, ქალით არის ინსპირებული. უფრო ზუსტად, ცალკეული სიუჟეტური გადაწყვეტილებები განაპირობა ქალთან დაკავშირებულმა ამბებმა. საჭირო ტაგლაინის პოვნაშიც ქალის ხელი ურევია, ოღონდ საყვარელი მუსიკის გარეშე ვერასდროს მივაგნებდი ერთადერთ საჭირო წინადადევას. ამ ტაგლაინის პოვნა მნიშვნელოვანი იყო, რადგან ზუსტად განსაზღვრა ორი პროტაგონისტის ფსიქოლოგიური სახე და ზედმეტი ტვინის სრესვა ამარიდა.

ძალიან ხშირად ხდება, რომ შემოქმედს პარნასისკენ გაჭირვება მიერეკება. შორს რომ არ წავიდე, ბევრისთვის კარგად ცნობილი Wu Tang Clan, მისმა ლიდერმა RZA-მ აუტანელი გაჭირვების გამო შექმნა. ჯგუფის პირველი ალბომი ნაქირავები სემპლერის და მეგობრისგან წამოღებული სინთეზატორით დააპროდიუსერა. RZA იმედოვნებდა, ალბომი იმხელა მოგებას მოიტანს გადასახადებს გადავიხდი, ოჯახს გამოვკვებავ და დედას ახალ პალტოსაც კი ვუყიდიო, კარგი იქნება ყველას ასე აგვიხდეს ოცნებების ნახევარი მაინც J))

და ბოლოს, გამთენიისას ნაწერი ეს არეული პოსტი თუ ბოლომდე წაიკითხეთ, ჩათვალეთ სასიამოვნოდ გაოცებული ვარ და თუ კომენტარსაც არ დაიშურებთ, უფრო გახარებული ვიქნები ვიდრე გაოცებული K

სუულ ბოლოს კი გულწრფელი მადლობა ერთ ადამიანს, რომელტან წარუმატებელი ურთიერთობა დამეხმარა მეტი სიცოცხლე მიმეცა იმ სცენარისთვის, რომლის წერისას, დაახლოებით იგივეს განვიცდიდი, რასაც RZA განიცდიდა, როცა ნაქირავებ სემპლერს სათუთად წმენდდა მტვერს და იდეალურ მომავალზე ოცნებობდა.

სწორედ, ეს წარუმატებელი ურთიერთობაა იმის მიზეზი, სულ თავისუფლად რომ შემიძლია ვთქვა:

Up again…..Nothing’s ever gonna stop me now

Peace


May 27, 2009 / mroveli

Creative Assassins – ArtIdea Vol.3 Out Now


Yeah!!!

Uptown Downtown Creators Connection & Creative Assassins Present new Season on Artidea.wordpress.com

ერთი ადამიანის ძალისხმევით, ქართული ბლოგოსფეროს სიამაყე ArtIdea დაბრუნდა ძველ მისამართზე, ახალი იდებით და დუხით. ვისაც ხელები ეფხანება არტის შესაქმნელად, ვინც თვლის რომ მისი შემოქმედება შეძრავს ჩვენს სულებს, ვინც დაიბადა იმისთვის რომ შექმნას, მოგესალმებათ Artidea.wordpress.com

ყოველ ორშაბათს ახალი თემა. ახალი აურზაური, მოლოდინი და ღრიანცელი

Peace

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.