P.S. “ქართული ლიტ.პერიოდიკა” ჩავთვალოთ, რომ მითი არ არის და ის მართლა არსებობს და კიდევ, ფიქრები, ეს კაცი ოცნებაშიც ვერ უქნია ღმერთსო, პრინციპში მართალი იქნება :))

დიდი გეგმები  მიქარვაა, მეტადრე მაშინ როცა ვიღაცის ჰაერზე მოცემულ დაპირებებს ეფუძნება. ჩვენი დიდი გეგმებიც სულ რამდენიმე კვირაში დაემხო. ვიღაცეებმა ნანგრევები ჯიბეში ჩაიწყეს და დიდი იმედების სასაფლაოდან სამუდამოდ გაუჩნარდნენ . ვიღაცეები დავრჩით და ნანგერევებზე ახალი, შედარებით მოკრძალებული იმედების მშენებლობა დავიწყეთ.

დრო მიდიოდა, ხელფაში ჩარიცხვისთანავე ორთქლდებოდა, საკუთარი ნაწერის წაკითხვის სურვილი პირველი აბზაცის ჩამთავრებისთანავე ქრებოდა, სამაგიეროდ მსუბუქი სამუშაო გრაფიკის წყალობით ადგილზე იყო პირადი ცხოვრება და “ახალი” ბლოგის გაკეთების სურვილი. სხვანაირად რომ ვთქვა რამდენიმე თვით ადრე ამოზრდილი პეროები მთელი ძალით იფურჩქნებოდა. შედეგად სამი-ოთხი   რაფინირებულობის, დახვეწილობის და კონსტრუქტივიზმის ტარდიციებში  ”აკივლებული” “ახალი” ბლოგი გავაკეთე.  (ყველა მათგანი თითო პოსტიანი იყო) ვის რა ფეხებად უნდოდა ეს ყველაფერი?! სადღაც იქ, სადაც გული მერევა და კრინტის დაძვრა მეზარება, შეიძლება უნდოდეთ  კიდეც, ვინძლო რ.დ.კ. (რაფინირებულობა-დახველიწობა-კონსტრუქტივიზმი) ბლოგის წყალობით  დაფასებულ პერსონადაც ვქცეულიყავი მათ თვალში, მაგრამ თუ ჩავთვლით რომ ბლოგი სახლია და არა ინტერნეტ კეკლუცობისთვის შექნილი ბრჭყვიალა ინსტრუმენტი, მაშინ ეს პეროიანი რაფინირებულობანა ზედმეტი თავის ტკივილია.

მოკლედ, ამ “წერაობაში” პეროების ახალი პარტია მეზრდება, ამიტომ სადად და კონკრეტულად – გავარტყი ფასიან ჰოსტინგებს, ქასთამ დომეინებს და რ.დ.კ. კონტეტს. მროველი მროველჩეგს და მროველჩეგი ქართულ ბრჭყვიალა ბლოგოსფეროს დაუბრუნდა.

დღეები სულ უფრო ემსგავსება ძველ ფაზლს, რომელსაც რამდენიმე ნაწილი აკლია და არაფრისდიდებით არ იწყობა დასრულებული კომპოზიცია.

Draft-იდან ამოქექილი პოსტის დასაწყისი

რამდენიმე დღეა ფეხი მაქვს ნაღრძობი, უფრო სწორედ ნაღძობსა და მოტეხილს შორის, ვზივარ სახლში და თრგუნვას ვარ მიცემული.
ზოგადად სახლში ჯდომას არაფერი სჯობს. გრილა, ინტერნეტია, სიგარეტი მაქვს და ლუდი, მაგრამ ეხლა ისეთი სიტუაციაა რომ აუცილებლად გარეთ უნდა ვიყო, ჩემი ფიგურა უნდა ამშვენებდეს მოლაპარაკებების მაგიდას და ყველაფერი. ამით იმის თქმა მინდა, რომ სცენარით, რომლის მიხედვითაც სერიალი უნდა გადაეღოთ და მერე დაეზარათ (ამ სიტყვის პირდაპირი გაგებით) ერთი საინტერესო და რაც მთავარია ფულიანი სტუდია დაინტერესდა.   პრინციპში მოლაპარაკებები უფრო იდეის ყიდვაზე მიდის, რადგან ახალ სტუდიას  ფილმის გადაღება სურს, ცხადია სერიალზე მორგებული სცენარი თავიდან იქნება გასაკეთებელი!  კონტრაქტის სამუშაო ვარიანტის მიხედვით ახალ  სცენარს ისევ მე დავწერ, პლიუს ერთი კაცი თანაავტორად, რომელსაც პროდიუსერთან შეთანხმებით თავად შევარჩევ . თავიდან მეგონა ვიცოდი ვისაც შევიამხანაგებდი, მაგრამ “კაცი იგი”  მენტალურ მასტურბაციასა და პეროების თლას გადაყვა. ასე რომ ვეძებ თანაავტორს ფსიქოლოგიური თრილერის სცენარზე სამუშაოდ.
ქუჩაში კიდევ ერთი მიზეზი მექაჩება – უკვე მეორე კვირაა creative writing-ის ონლაინ კურსებში ვმონაწილეობ და ყოველკვირეული დავალება მაქვს დასაწერი! (კურსის შესახებ უფრო ვრცლად ზეგ, ან მაზეგ დავპოსტავ).

პრაქტიკულად სულ ეს არის. Californification-ის გადმოქაჩვამდე დარჩენილი დრო წარმატბით გავატარე ჩემ ბლოგთან ერთად.

Adios

რამდენიმე თვეა არაფერი დამიწერია ისეთი, ტვალეტში დასადებად რომ დავინანებ. ძირითადად ვკითხულობ, ვუსმენ Hip-Hop-ს და ვწუწუნებ რომ ინსპირაციას ვერ ვხედავ ვერაფერში. ლაპარაკი არ უნდა, როცა სურვილი გაქვს პროფესიონალი მემოთხრობე და სცენარისტი იყო ინსპირაციას, მუზებს და მსგავს ეფემერულ ვირიშვილებს არ უნდა ელოდო. ინდუსტრიამ ათობით ფორმულა და სქემა შექმნა, რომლებსაც თუ კარგად ისწავლი და ცოტა ნიჭიც გაქვს, ინსპირაცია – მუზების გარეშეც გააკეთებ გაყიდვად ტექსტს. ამას ამტკიცებენ creative writing-ის პროფები და მე, ასე ვთქვათ semi pro, საკუთარი მცირე გამოცდილებიდან გამომდინარე, ბოლომდე ვეთანხმები. თუმცა,  რამდენი წიგნიც არ უნდა წაიკითხო creative writing/სცენარისტიკის შესახებ, ყველგან არის ორი საერთო მომენტი – 1.არასდროს დანებდე და 2. საუკეთესო ნამუშევარს მაშინ შექმნი, როცა იტყვი – I am UP for this (დაახლოებით: მე ამის გასაკეთებლად ბოლომდე მზად ვარ). საინტერესო სწორედ ბოლო პუნქტია – რამ უნდა გაიძულოს სრული მზად ყოფნა იგრძნო პირველი/მორიგი ეპიკური ნაწარმოების შესაქმნელად? კლასიკური ტრიადა ასეთია – ალკოჰოლი, ქალები, მუსიკა. ვინმე საქმეში ჩაუხედავს შეიძლება მოეჩვენოს, რომ ღვინო, დუდუკი, ქალების დასავლურ რიმეიქს ვაკეთებდე, მაგრამ ასე არ არის. საკმარისია რამდენიმე ინტერვიუს წაკითხვა ადამიანებთან, რომლებმაც ჰიტები შექმნეს სხვადასხვა სფეროში და აღმოაჩენ, რომ ყოველი მესამე ერთ ფრაზას ამბობს – Made By Love And Alcohol. ან, პროდუქციის კეთებისას ამ მუსიკას ვუსმენდი და ძალიან დამეხმარა. მიხვდებოდით, ამ ადამაინებს “გურჯლენდი” არც კი ექნებათ გაგონილი, მაგრამ “ღვინო, დუდუკი ქალების” უსაზღვრო ძალას მაინც აღიარებენ.
ასევე ცნობილი ფაქტია, რომ მემოთხრობეები და სცენარისტები შემოქმედებითი კრიზისის დროს ყვითელ პრესას ეტანებიან. მათი ოთახები სავსეა საგაზეთო ამონაჭრებით, თავის მხრივ ეს ამონაჭრები გადაჭრელებულია, სხვადასხვა ფერის მარკერებით. გავა დრო და ისინი საფუძვლად დაედება მორიგ კარგ მოთხრობას, მსოფლიო დონის ჰოლივუდურ ბლოკბასტერს ან ჰიტურ TV შოუს. მაგალითისთვის, შეიძლება ლეგენდარული TV Show – Law And Order გავიხსენოთ, რომელიც 1990 წლიდან გადის NBC-ის ეთერში და თითქმის ყველა ეპიზოდი გაზეთებიდან აღებულ კრიმინალურ ისტორიებზეა დაფუძვნებული.

რაღა თქმა უნდა ინსპირაცია სხვაგანაც არის. პარქტიკულად ყველგან და ყველაფერში.ჩემთვის ერთერთი უსაყვარლესი ვეში (პროექტისთვის Artidea.wordpress.com) “ყველაფერი ჩემს შესახებ” ახალი კლავიატურის ხათრით დავწერე. ამჟამინდელი პროექტი, სცენარი სერიალისთვის, ასევე კლასიკური ტრიადიდან ერთერთით, ქალით არის ინსპირებული. უფრო ზუსტად, ცალკეული სიუჟეტური გადაწყვეტილებები განაპირობა ქალთან დაკავშირებულმა ამბებმა. საჭირო ტაგლაინის პოვნაშიც ქალის ხელი ურევია, ოღონდ საყვარელი მუსიკის გარეშე ვერასდროს მივაგნებდი ერთადერთ საჭირო წინადადევას. ამ ტაგლაინის პოვნა მნიშვნელოვანი იყო, რადგან ზუსტად განსაზღვრა ორი პროტაგონისტის ფსიქოლოგიური სახე და ზედმეტი ტვინის სრესვა ამარიდა.

ძალიან ხშირად ხდება, რომ შემოქმედს პარნასისკენ გაჭირვება მიერეკება. შორს რომ არ წავიდე, ბევრისთვის კარგად ცნობილი Wu Tang Clan, მისმა ლიდერმა RZA-მ აუტანელი გაჭირვების გამო შექმნა. ჯგუფის პირველი ალბომი ნაქირავები სემპლერის და მეგობრისგან წამოღებული სინთეზატორით დააპროდიუსერა. RZA იმედოვნებდა, ალბომი იმხელა მოგებას მოიტანს გადასახადებს გადავიხდი, ოჯახს გამოვკვებავ და დედას ახალ პალტოსაც კი ვუყიდიო, კარგი იქნება ყველას ასე აგვიხდეს ოცნებების ნახევარი მაინც J))

და ბოლოს, გამთენიისას ნაწერი ეს არეული პოსტი თუ ბოლომდე წაიკითხეთ, ჩათვალეთ სასიამოვნოდ გაოცებული ვარ და თუ კომენტარსაც არ დაიშურებთ, უფრო გახარებული ვიქნები ვიდრე გაოცებული K

სუულ ბოლოს კი გულწრფელი მადლობა ერთ ადამიანს, რომელტან წარუმატებელი ურთიერთობა დამეხმარა მეტი სიცოცხლე მიმეცა იმ სცენარისთვის, რომლის წერისას, დაახლოებით იგივეს განვიცდიდი, რასაც RZA განიცდიდა, როცა ნაქირავებ სემპლერს სათუთად წმენდდა მტვერს და იდეალურ მომავალზე ოცნებობდა.

სწორედ, ეს წარუმატებელი ურთიერთობაა იმის მიზეზი, სულ თავისუფლად რომ შემიძლია ვთქვა:

“Up again…..Nothing’s ever gonna stop me now“

Peace

Uptown Downtown Creators Connection & Creative Assassins Present new Season on Artidea.wordpress.com

ერთი ადამიანის ძალისხმევით, ქართული ბლოგოსფეროს სიამაყე ArtIdea დაბრუნდა ძველ მისამართზე, ახალი იდებით და დუხით. ვისაც ხელები ეფხანება არტის შესაქმნელად, ვინც თვლის რომ მისი შემოქმედება შეძრავს ჩვენს სულებს, ვინც დაიბადა იმისთვის რომ შექმნას, მოგესალმებათ Artidea.wordpress.com

ყოველ ორშაბათს ახალი თემა. ახალი აურზაური, მოლოდინი და ღრიანცელი

Peace

ხოდა, კასტინგმა იმედები გამიცრუა. ასამდე პროფესიონალი და დამწყები მსახიობი ტყუილად გორაობდა იატაკზე. ვერაფერი ქნეს ისეთი, რომ მეთქვა, აი ეს გოგო/ბიჭი სცენარით გათვალისწინებულ პერსონაჟს ერგება, ან აქვს რაღაც ინდივიდუალური, ავიყვანოთ და მისთვის ცალკე პერსონაჟს გავაკეთებ (მაგალითისთვის, Lost-ში სოიერისგმირი არ იყო გათვალისწინებული, თუმცა კასტინგზე ისეთი ინდივიდუალურობა დადო, ჯეიჯეიმ ორ ღამეში შექმნა მისი პერსონაჟი).

როცა ფსვედო პროფესიონალები დონეს ვერ წევენ, მოყვარულებს უნდა დაუძახოო, ღაღადებს filmmakeing-ის საფუძველბი. ჩვენც დავუძახეთ მოყვარულებს და დაიდო დონეები. დაახლოებით ათი არაპროფესიონალი გვყავდა. მთგან რამდენიმე ფორუმელი იყო. ფორუმელებიდან ყვავა და Wiz@rd დაამტკიცეს როლებზე, პიკოლინა რეზერვში გადაინახეს. ამ ადამიანების გარდა კიდევ ერთი მოყვარული ავიყვანეთ, რომელიც მეორე-მესამე სერიაში გამოჩნდება და აუცილებლად დაგამახსოვრებთ თავს გამყინავი თვალებით და ცივი სახით. ერთი სიტყვით, ელოდეთ გოგონას ბასრი დანით (სპოილერი?!).

სხვა არაფერი ყოფილა საინტერესო. როგორც ვთქვი, რამდენიმე დღე დავისვენებთ და ტრეილერის გადაღებას შევუდგებით. პოტენციური სპონსორები მოუთმენლად ელიან ჩვენ ნამუშევარს  და რავი, მოგიწევთ კვირაში ერთი საათის გამოყოფა ამ სერიალისთვის :)))

დიახ, NU Dimension წარმოგიდგენთ სტატიების სერიას ტერორიზმის შესახებ.

• რა არის ტერორირზმი;
• ვინ არიან ტერორისტები;
• ბრძოლის მეთოდები;
• ქრესტომათიული ტერორისტული აქტები;
• გმირები და ანტი გმირები;
• სახელმწიფო ტერორის საფუძველბი;

და ეს ყველაფერი მოთხრობილი მროველის საფირმო ენით!

ბალზაკი ის ავტორია, ერთ დროს ყოველ მეორე-მესამე თვეს რომ გადავიკითხავდი ხოლმე. მეხსიერებას არ ვუჩივი, პირიქით, ადრეული დროის უმნიშვნელოვანესი დეტალების დამახსოვრება მეხერხება, მაგრამ არც “მამა გორიოს”, არც “შაგრენის ტყავის” და არც “პიერ გრასუს” სიუჟეტი არ მახსოვს.

ცნობილი ფაქტია, რომ მუსიე ონორე პერსონაჟების, როგორც თვითონ ეძახდა, ტიპების გიჟი იყო. მისთვის რომანი რეალისტური ტიპით იწყებოდა და იგივეთი მთავრდებოდა. ამიტომაც არის, მამა გორიოს ლამის საკუთარი ნათესავივით რომ ვიცნობ, სამაგიეროდ, დრამა რომლის გმირიც ის არის, ალაგ-ალაგ,  ბუნდოვნად მახსენდება.

მეორე ფრანგი გენიოსი გრაფომანი, ჰიუგო, რთულ სიუჟეტურ ხლართებს უჭერდა მუღამს. თუ არ მეშლება, ბიძია ჰიუგოს პარიზის მემატიანეს უწოდებენ. თუ არ უწოდებენ და მე ვიტყვი, ჰიუგოს აღწერილ პარიზს ზიუსკინდისელი პარიზი თუ შეედრება. როგორც მამა გორიოს პიროვნებაა ჩემთვის  ნათესავივით ახლობელი, ისე ჰიუგოს აღწერები და დანახული თავისებურებებია დალექილი მეხსიერების ყველაზე ფაქიზ შრეებში.

creative writing-ის ვორკშოფებსა და ცალკეულ წიგნებში ხშირად კამათობენ, რა უფრო მნიშვნელოვანია ნაწარმოებისთვის, სამ განზომილებიანი, რეალისტური პერსონაჟები თუ რთული კონსტრუქციის სიუჟეტი. რახან შემოქმედებით ამბებზეა საუბარი, რა თქმა უნდა ჩამოყალიბებული პასუხი არ არსებობს, ზოგს მღვდელი მოსწონს, ზოგს მღვდლის ქადაგება.

სამწუხაროდ, ე.წ. ინტელექტუალები და სხვა გაურკვეველი წარმოშობის არსებები, ზევსზე უფრო დიდი ოლიმპიელები, ლიტერატურულ ნაწარმოებებს ორ მარტივ ჯგუფად ყოფენ – ინტელექტალურად და მსუბუქად . სტერეოტიპების თანახმად, წიგნი,  გაურკვეველი, ფაქტობრივად დაუმუშავებელი სიუჯეტითა და რთული, მრავალგანზომილებიანი პერსონაჟებით, აუცილებლად პრიმერა ლიგის მოთამაშეა, ხოლო წიგნი, რომელიც ჰიუგოს ყაიდაზეა ჩაგვირისტებული და პოსტმოდერნისტული ხელსაწყოებით გაშალაშინებული, მხოლოდ მატარებელში დროის მოსაკლავად გამოდგება.

ბალზაკი, ხსენებულ უჯიშო ჯიშიანებში, ინტელექტუალთა კატეგორიაში გადის (ყოველშემთხვევაში გადიოდა). ეხლა, რომ წარმოვიდგინოთ ასეთი ექსპერიმენტი – ბალზაკს ჰიუგოსთვის შეექმნა პერსონაჟები, ჰიუგო კი ონორესეული პერსონაჟებისთვის გარემოსა და ატმოსფეროს შექმნით დაკავებულიყო. დიდებული იქნებოდა, უდიდებულესი! და მიუხედავად დიდებულობისა, ბალზაკი ერთი-ორად დაეცემოდა მტკვირს პირას აღზრდილი ინტელექტუალების თვალში, რადგან ბრიყვი რაფაელ დე ვალენტენი, უბედური გორიო და უნიჭო პიერი  ერთი-ორად მეტი მკითხველის გულში დაიკავებდნენ იმ ადგილს, რომლის დაკავებაც მხოლოდ იმიტომ ვერ მოახერხეს, რომ მუსიე ბალზაკი სიუჟეტურ ამბებში მოიკოჭლებდა.

მცირე რეზიუმე – ისევდაისევ გემოვნებამდე მივდივართ. მთავარია, რას ითხოვ წიგნისგან, ფილოსოფიურ სიღრმეს და ალგებრულ სირთულეს, მჭლე სიუჟეტს და ბევრ ჭკვიანურ აზრს თუ მსუყედ მოთხრობილ ამბავს, ისეთს, რომელიც მთელი ცხოვრება აგეკვიატება და დაგაჯერებს, რომ ერთხელ შენც ნახე პარიზის ღვთისმშობლის ტაძარი.

P.S.   და Belle. ბლოგზე ჰიუგოს აჩრდილმა შემოაბიჯა და არ შეიძლება საბრალო კვაზიმოდო არ გავიხსენოთ.

P.P.S. ჯაბა, შვილო, Belle-ს ჩაწერა რომ მოინდომე, დავიჯერო არავინ გყავდა იმდენად ჭკვიანი, რომ ერჩია, თავს ასე ნუ გაიბანძებო?

Notre Dame de Paris – Belle